27 Ağustos 2011 Cumartesi

Tutma beni kolumdan yolumdan

Şimdi benim bugün heyecanlı sevinçli falan olmam lazımdı dimi? İstanbula geldim sevgilimi gördüm falan. Eski halim olsa sekerdim uçardım falan. Gene mutlu oldum tabi o ayrı mesele de. Evimde otururken bile stadyumun ortasında gibi camdan giren gürültüden, insan kalabalığından, gereksiz harcamalardan mı kaçtı tadım acaba bilemedim. Benim içimi buran şey ne gerçekten bilmiyorum. Buraya gelince sürekli bir şeyler yapmam gerektiği hissi geliyor içime. E yapamayınca da kendimi faydasız hissediyorum, bu da beni hasta ediyor. İstanbuldan uzakken sükunet içerisindeyim tek başımayım çünkü kafamda gereksiz düşünceler hesaplar yok. Herşey basit daha fazlasını da isteyen yok zaten. Kendine bağımlısın başkasına bağımlı değil ve gerçekten gitmek istiyorum. Şu istediğim burada yaşamaya mecbur olduğum bir sene boyunca belki başıma uğursuzluk getirecek biliyorum gideyim istiyorum işte tek başıma olayım kimseye bağlı olmayayım buradaki sözde sosyal ortamlarda bulunmak zorunda kalmayayım. Maskem yüzümde yapışık gezmek zorunda kalmayayım. İstanbul benim boyuma göre değilsin sen! Ne olur bırak beni de gideyim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder